پارک علم و فناوری آذربایجان شرقی طی سالهای اخیر به عنوان نماد توسعه فناوری و نوآوری در شمالغرب کشور مطرح بوده است. مسئولان این پارک بارها طی سالهای اخیر بر افزایش فضای فیزیکی مجموعه و حمایت عملی از شرکتهای دانشبنیان و فناور تأکید کردهاند. حتی افتتاح ساختمان قدیمی موسوم به «تاکسیرانی» به مساحت ۶۸۰ مترمربع در سالهای گذشته به عنوان گامی برای توسعه زیرساختها و پاسخگویی به نیاز شرکتهای فناور تبلیغ شد.
با این حال، آنچه اکنون مشاهده میشود، بیش از آنکه یک اقدام عملی باشد، شبیه وعدههای تکراری است. علیرغم تأکید مسئولان، اقدامات ملموس و چشمگیر برای گسترش فضای فیزیکی پارک صورت نگرفته است و بسیاری از شرکتهای دانشبنیان همچنان با محدودیتهای جدی در تامین امکانات و زیرساخت مواجهاند. این شرکتها که در حوزههایی مانند فناوری اطلاعات، نانو، صنایع پیشرفته، بیوتکنولوژی و نرمافزار فعالیت میکنند، نیازمند محیطی حمایتی و زیرساختی هستند که بتوانند در آن رشد کنند و رقابتپذیر باشند.
آمارها نشان میدهد که آذربایجان شرقی میزبان بیش از ۲۰۰ شرکت دانشبنیان و فناور است، اما به رغم این ظرفیت بالا، توسعه فیزیکی پارک و ارائه خدمات حمایتی هنوز در حد شعار باقی مانده است. کارشناسان و فعالان حوزه فناوری معتقدند که این وضعیت، هم به رشد اقتصادی استان و هم به تبدیل تبریز به قطب فناوری شمالغرب کشور آسیب میزند.
این موضوع در حالی است که مقام معظم رهبری بارها در سخنرانیها و بیانات خود بر ضرورت حمایت از نخبگان، شرکتهای دانشبنیان و فناوران تأکید کردهاند و آنها را موتور محرکه توسعه علمی و اقتصادی کشور دانستهاند.
ایشان تصریح کردهاند که توجه عملی و واقعی به این شرکتها و نخبگان، نه یک گزینه، بلکه یک ضرورت ملی است. اما متأسفانه تجربه سالهای اخیر در پارک علم و فناوری آذربایجان شرقی نشان میدهد که وعدهها هنوز در حد حرف باقی مانده و حمایت عملی از نخبگان و فناوران کافی نبوده است.
این مسئله سوالات جدی درباره عملکرد مسئولان پارک و سیاستگذاری استان مطرح میکند؛ آیا توسعه فیزیکی و زیرساختی پارک واقعاً در دستور کار است؟ آیا حمایت از شرکتهای دانشبنیان به شکل عملی و واقعی صورت میگیرد یا بیشتر جنبه تبلیغاتی دارد؟ و مهمتر اینکه، چگونه میتوان اطمینان یافت که ظرفیتهای بالقوه بیش از ۲۰۰ شرکت فناور و دانشبنیان استان به بالفعل تبدیل شود و در رشد اقتصادی و فناوری کشور نقشآفرینی کند؟
در نهایت، به نظر میرسد تا زمانی که مسئولان پارک و استان به جای شعار و وعدههای تکراری، اقدام عملی و ملموس برای افزایش فضای فیزیکی و ارائه خدمات حمایتی به شرکتهای دانشبنیان انجام ندهند، تبریز همچنان با ظرفیتهای عظیم فناورانه خود، عقبماندگیهای غیرضروری را تجربه خواهد کرد و نخبگان و فناوران استان مجبور خواهند شد برای تحقق ایدههای خود به دیگر استانها و حتی خارج از کشور نگاه کنند.
دیدگاهتان را بنویسید