اظهارات اخیر حسین منیری فر شهردار منطقه ۸ تبریز درباره «ناهماهنگی نماهای کامپوزیتی با هویت تاریخی شهر» یکبار دیگر موضوع حساس «نظمبخشی به سیمای شهری» را در مرکز توجه قرار داد؛ موضوعی که اهمیت آن بر کسی پوشیده نیست. اما مسئله اصلی نه ضرورت احیای هویت تاریخی تبریز، بلکه شیوه برخورد شهرداری با مالکان ساختمانهایی است که سالها پیش و با تأیید همین دستگاهها بنا شدهاند.
به گزارش سازه خبر، شهردار منطقه ۸ تبریز اعلام کرده نماهای کامپوزیتی برخی ساختمانهای تجاری و خدماتی فاقد هماهنگی با بافت تاریخی بوده و حتی از نظر ایمنی و آتشنشانی نیز استانداردهای لازم را ندارند. از همین رو، اخطاریههایی برای الزام به «تغییر نما» صادر شده است. اما این تصمیم در چند نقطه دچار تناقض و اشکال جدی است.
ساختمانهایی که اکنون متهم به «ناهماهنگی و ناهمگونی» شدهاند، در زمان ساخت با مجوز رسمی و تأیید نما از سوی شهرداری و سایر مراجع ذیصلاح احداث شدهاند.
چطور ممکن است نهادی که خود زمانی این نماها را مجاز دانسته، امروز بدون پذیرش کوچکترین مسئولیت، همان مالکان را ملزم به اصلاح پرهزینه آن کند؟
این پرسش، نه فنی و نه حقوقی، بلکه کاملاً اخلاقی است.
تغییر نما، بهویژه در ساختمانهای تجاری چندطبقه، هزینه سنگینی دارد. در شرایط تورم، رکود و فشار مالی بر اصناف، تحمیل چنین هزینههایی برای بسیاری از مالکان نه «مقرون به صرفه» است و نه حتی «ممکن».
شهرداری تبریز چگونه انتظار دارد مالکان در این شرایط دشوار، یکباره زیر بار صدها میلیون تومان هزینه اضافی بروند؟
شهرداری منطقه ۸ تبریز اگر دغدغه واقعی «احیای هویت تاریخی» دارد، باید بداند که این مسیر با دستور و اخطاریه پیش نمیرود.
مدیران شهری در بسیاری از کشورها برای چنین طرحهایی یا خود مستقیماً هزینه تغییر نما را تقبل میکنند،یا تسهیلات کمبهره و وامهای یارانهای در اختیار مالکان قرار میدهند،یا مشوقهای مالیاتی و عوارضی ارائه میکنند.اما در تبریز، سادهترین راه انتخاب شده: اخطار، جریمه، ایجاد فشار و تعیین ضربالاجل.
آنچه افکار عمومی را آزار میدهد، یکطرفه بودن ماجراست.وقتی سازوکاری برای حمایت از مالکان وجود ندارد، وقتی شهرداری پاسخگو نسبت به گذشته خود نیست و وقتی هزینهها تماماً بر دوش مردم میافتد، اجرای طرح حتی اگر ضروری هم باشد به تأمینکننده منافع شهر تبدیل نمیشود، بلکه به منشأ نارضایتی و بیاعتمادی بدل خواهد شد.
اصلاح نماهای شهری اقدامی ارزشمند و ضروری است؛ اما نسخهای که امروز شهرداری منطقه ۸ تبریز پیچیده، بیش از آنکه به ترمیم سیمای تاریخی تبریز کمک کند، بار مالی، تنش و بیعدالتی ایجاد میکند.
اگر شهرداری منطقه ۸ تبریز واقعاً قصد دارد بافت تاریخی تبریز را احیا کند، نخستین گام آن باید پذیرش مسئولیت گذشته و سپس تأمین ابزارهای حمایتی برای مالکان باشد؛ نه صرفاً صدور اخطاریه و تعیین ضربالاجل.
شهری که با مردم خود همراه نباشد، هیچگاه نمیتواند هویت واقعیاش را بازیابد.
دیدگاهتان را بنویسید