صنعت ساختمان آذربایجان شرقی در سالهای اخیر با چالشهای متعددی دستوپنجه نرم کرده است؛ از رکود و کاهش سرمایهگذاری گرفته تا افزایش هزینههای ساخت، دشواری تأمین مالی، پیچیدگیهای اداری و البته ضعف در حرفهایگری. اما در میان این فهرست بلندبالا، یک چالش کمتر دیدهشده وجود دارد که اگر امروز برای آن چارهاندیشی نشود، در سالهای آینده میتواند به یکی از جدیترین تهدیدهای صنعت ساختمان تبدیل شود: کمبود نیروی کار ماهر.
به گزارش سازه خبر، غفار حنیفینسب، رئیس انجمن سازندگان مسکن و ساختمان استان آذربایجان شرقی، در نشست تخصصی بررسی چالشهای صنعت ساختمان استان، با اشاره به همین موضوع، کمبود نیروی ماهر را یکی از چالشهای جدی آینده صنعت ساختمان دانست.
به گفته وی، امروز صنعت ساختمان با کمبود نیروهای ماهر در حرفههای اجرایی همچون بتنکاری و جوشکاری مواجه است و بخش قابل توجهی از نیروهای اجرایی نیز مهارت خود را به شکل تجربی کسب کردهاند.
این اظهارات را نباید صرفاً یک گلایه صنفی تلقی کرد. مسئله بسیار عمیقتر از کمبود چند عنوان شغلی در کارگاههای ساختمانی است. موضوع، آینده کیفیت ساختوساز، ایمنی ساختمانها، بهرهوری پروژهها و حتی توان ادامه فعالیت صنعت ساختمان در سالهای آینده است.
سالهاست سیاست آموزشی کشور بر توسعه آموزش عالی و افزایش ظرفیت دانشگاهها متمرکز بوده است. نتیجه این روند، تربیت شمار قابل توجهی از مهندسان در رشتههای مختلف ساختمانی است؛ مهندسانی که طبیعتاً برای طراحی، محاسبات، نظارت و مدیریت پروژه مورد نیاز هستند.
اما یک ساختمان فقط با طراحی و محاسبه ساخته نمیشود.
بین نقشهای که روی کاغذ ترسیم میشود و ساختمانی که در نهایت تحویل مردم میشود، حلقهای بسیار مهم وجود دارد و آن نیروی اجرایی ماهر است.
جوشکار ماهر، آرماتوربند، قالببند، بتنکار، بنّا، کاشیکار، تأسیساتکار و دهها حرفه دیگر، بخش جداییناپذیر فرآیند ساختوساز هستند. اگر بهترین مهندس محاسب، دقیقترین نقشه و کاملترین مقررات فنی را داشته باشیم اما اجرای پروژه به دست نیروی فاقد مهارت کافی انجام شود، نمیتوان انتظار داشت کیفیت نهایی ساختمان در سطح مطلوب باقی بماند.
این همان خلأیی است که امروز باید جدی گرفته شود.
کشور در تربیت نیروی دانشگاهی موفقتر از تربیت و سازماندهی نیروی ماهر فنی عمل کرده است.
چه کسی مسئول تربیت نیروی ماهر است؟
اینجاست که باید یک پرسش روشن و البته مطالبهگرانه مطرح کرد:
سازمان آموزش فنی و حرفهای و سایر نهادهای مسئول برای جبران کمبود نیروی ماهر در صنعت ساختمان چه برنامهای دارند؟
اگر امروز سازندگان و فعالان صنعت ساختمان از کمبود جوشکار و بتنکار ماهر سخن میگویند، آیا ظرفیتهای آموزشی موجود متناسب با نیاز واقعی بازار کار تعریف شده است؟
آیا رشتهها و دورههای مهارتی سازمان آموزش فنی و حرفهای بر اساس نیازسنجی دقیق صنعت ساختمان استان آذربایجان شرقی بهروز میشوند؟
آیا تعداد افرادی که هر سال در دورههای مهارتی مرتبط با ساختمان آموزش میبینند، با نیاز واقعی پروژههای ساختمانی استان تناسب دارد؟
و مهمتر از همه اینکه، چه سازوکاری برای ورود افراد آموزشدیده به بازار کار و اتصال مراکز آموزشی به کارگاههای ساختمانی وجود دارد؟
پاسخ به این پرسشها نباید صرفاً در قالب آمار تعداد دورههای برگزارشده یا گواهینامههای صادرشده ارائه شود. آنچه اهمیت دارد، میزان مهارت واقعی نیروی تربیتشده و میزان جذب او در بازار کار است.
واقعیت این است که آینده صنعت ساختمان فقط به تعداد مهندسان، سرمایهگذاران و پروژهها وابسته نیست؛ آینده این صنعت به دستهایی وابسته است که قرار است نقشهها را به ساختمان تبدیل کنند.
اگر قرار است از کیفیت ساختوساز، ایمنی ساختمانها و آینده صنعت ساختمان سخن بگوییم، باید از امروز برای تربیت و حفظ نیروی کار ماهر سرمایهگذاری کنیم؛ وگرنه کمبود نیروی انسانی متخصص در بخش اجرا، میتواند فردا به یکی از جدیترین گلوگاههای صنعت ساختمان تبدیل شود.
دیدگاهتان را بنویسید