سنجش عملکرد معماران باید بر پایه پروژههای اجرایی انجام شود، نه حرف، دوره و سمینار و این مهم ضرورتی انکارناپذیر است.
به گزارش سازهخبر، نقل است که فردی در شهری اقدام به برگزاری کلاسهای «آموزش شکار اژدها» کرده بود و از قضا این کلاسها نیز با استقبال گستردهای مواجه شد. پس از پایان دوره، شرکتکنندگان به یکباره دریافتند که آموزش شکار اژدها را فراگرفتهاند، اما اژدهایی وجود ندارد که آن را شکار کنند. لذا نزد مدرس رفتند و ماجرا را بازگفتند. مدرس در اوج خونسردی و آرامش گفت: «مشکلی نیست؛ شما هم بروید و کلاس آموزش شکار اژدها برگزار کنید!»
این حکایت، بهنوعی بیانگر وضعیت کنونی معماری و طراحی حاکم بر فضای حرفهای کشور است. در سالهای اخیر، عده کثیری به دلیل جذابیت موجود در رشته معماری، به تحصیل در این رشته روی آوردند و نظام آموزش عالی نیز که این اشتیاق را مشاهده کرد، در کوچکترین شهرها نیز اقدام به ایجاد این رشته نمود. اما از آنجا که در زمان توسعه این رشته، تدبیری برای بازار کار آن اندیشیده نشد، اکنون بسیاری از این فارغالتحصیلان رشته معماری یا بیکارند و یا به مشاغل دیگر روی آوردهاند.
با این حال، در این میان برخی از معماران راه درستتری را انتخاب کردند و برای فعالیت حرفهای، در آزمونهای ورود به حرفه مهندسان شرکت کرده و پروانه اشتغال از سازمان نظام مهندسی ساختمان دریافت نمودند؛ پس از قبولی در آزمون، با گذراندن دورههای آموزشی تخصصی و منظم، پایه خود را در مدتزمان مشخص ارتقا داده و در این مسیر نیز به فعالیت حرفهای پرداختهاند.
اما گروه دیگری نیز وجود دارند که نه «عطای معماری را به لقایش بخشیدهاند» و نه مسیر حرفهای را برگزیدهاند. اینان «حرف زدن» و «شوآف» در معماری را انتخاب کرده و مسیر دیدهشدن از کانال این رشته را برگزیدهاند؛ صرفاً تصمیم گرفتهاند آموزش بدهند و در قالب ایونت، رویداد و نشست، فقط حرف بزنند و در این مسیر هوش مصنوعی هم ابزار کارشان بوده و قطعی اینترنت در مقاطع مختلف نشان داد که چیزی در چنته ندارند! در حالی که نه هیچ پروژه اجراشده قابل دفاعی دارند و نه رزومهٔ اجرایی قابل دفاع.
با این همه، شوآف و سروصدایشان گوش فلک را کر کرده است و کسی هم از آنها نمیپرسد: «اگر بیل زنید، چرا باغچهٔ خودتان را بیل نمیزنید؟ چرا یک پروژهٔ قابل اجرا و قابل دفاع عرضه در زومه خود ندارید؟»
پاسخ این پرسش روشن است: گرفتن پروژه، انجام دادن آن و اجرای آن، کاری دشوار است و این قشر از معماران حال و حوصلهٔ چنین کارهایی را ندارند؛ پس راحتترین کار، حرف زدن است.
آنچه تأکید بر آن لازم و ضروری است، این است که باید تمایزی میان معماران حرفهای و رزومهدار و معماران اهل شوآف و اقدامات ویترینی ایجاد شود. کارفرمایان و صاحبان پروژهها نیز باید برای حرفهایتر اجرا شدن پروژههایشان، کار خود را به معماران حرفهایِ دارای پروانه و رزومه و سابقه بسپارند.
از سوی دیگر، معماران جوانی که در پی یادگیری و ارتقای دانش خود هستند، باید پیش از حضور در هر سمینار، دوره یا ایونتی، رزومهٔ اجرایی و عملیاتی مدرسان را با دقت ارزیابی کنند. واقعیت این است که هر حرف و سخنی ارزش شنیدن و هدر دادن زمان را ندارد؛ بهویژه آنکه ارائهٔ چند تصویر خوشرنگولعاب و بیان سوابقی که ریشه در واقعیت ندارند و قابل استناد نیستند، هرگز نمیتواند ملاک سنجش صلاحیت هیچ فردی، بهویژه در حرفهٔ حساسی چون معماری، باشد.
در این میان، سازمانها و ارگانهای متولی نیز موظفند با حمایت از اقدامات اصیل و حرفهای، بستر لازم را برای فعالیت متخصصان واقعی فراهم سازند.
نهادهای نظارتی باید با ورود جدی به این عرصه، مانع از سوداگری و سودجویی افرادی شوند که در این «آب گلآلود» به دنبال ماهیگیریاند و اجازه ندهند هرکس بدون داشتن سوابق مستند و قابل دفاع، با عناوین دهانپرکنِ متخصص ظاهر شود.
شایسته است همان سختگیریها و استانداردهایی که برای جذب و تدریس اساتید در دانشگاهها اعمال میشود، با ضمانت اجرایی مناسب برای سخنرانیها، نشستها و ایونتهای آموزشی نیز در نظر گرفته شود.
پایگاه سازه خبر به عنوان نخستین رسانه تخصصی حوزه مسائل شهری و فنی مهندسی پیگیر این موضوع از نهادهای صنفی و نظارتی تا حصول نتیجه بود و گزارش اقدامات را به سمع و نظر مخاطبان خود خواهد رساند.

دیدگاهتان را بنویسید