احداث میدان جدید میوه و تره‌بار تبریز در مسیر جاده باسمنج، پروژه‌ای استراتژیک و حیاتی برای مدیریت شهری و توسعه اقتصادی منطقه محسوب می‌شود.

به گزارش سازه خبر، این پروژه نه تنها با هدف ساماندهی بازارهای سنتی و ایجاد فضایی مدرن برای تجارت میوه و تره‌بار طراحی شده، بلکه با کاهش چشمگیر ترافیک درون‌شهری و ایجاد زیرساخت‌های تجاری در متراژهای گسترده، نقشی کلیدی در بهبود زیست‌محیطی و اقتصادی تبریز ایفا خواهد کرد.

اما با وجود اهمیت بالای این پروژه، موضوع نام‌گذاری این میدان، بحث‌برانگیز شده و نشان از نوعی کج‌سلیقگی در تصمیم‌گیری‌های مدیریتی دارد.

پروژه‌ای با ظرفیت‌های اقتصادی و شهری

میدان جدید میوه و تره‌بار تبریز، فراتر از یک محل خرید ساده، یک «مرکز توزیع و لجستیک» مدرن است. احداث این پروژه در حاشیه جاده باسمنج، با هدف انتقال حجم عظیمی از خودروهای سنگین و ترافیک تجاری از هسته مرکزی شهر به خارج از محدوده شهری انجام می‌شود. ایجاد فضاهای تجاری وسیع و استاندارد در این میدان، پتانسیل بالایی برای جذب سرمایه‌گذاری و رونق کسب‌وکارهای مرتبط با حوزه کشاورزی و توزیع را فراهم می‌آورد. از این رو، این پروژه گامی بلند در مسیر توسعه زیرساخت‌های تجاری استان آذربایجان شرقی است.

تناقض در نام‌گذاری؛ از نظر معنایی تا فرهنگی

با این حال، نام‌گذاری این میدان به نام «شهریار»، با نگاهی به ماهیت پروژه و پیشینه فرهنگی آن، چند ایراد اساسی دارد که نمی‌توان از آن‌ها چشم‌پوشی کرد:

۱. عدم سنخیت با کاربری پروژه:

در اصول شهرسازی و مدیریت برند شهری، نام‌گذاری مکان‌ها باید با «کاربری» (Usage) آن‌ها همخوانی داشته باشد. نام «شهریار» بار معنایی و مفهومی خاصی دارد که با فضای پرجنب‌وجوش، تجاری و لجستیکی یک میدان میوه و تره‌بار همخوانی ندارد. نام‌گذاری مکان‌های خدماتی و تجاری باید بازتاب‌دهنده هویت یا کارکرد آن‌ها باشد تا در ذهن شهروندان تثبیت شود.

۲. تقابل با هویت ادبی و فرهنگی تبریز:

از منظر فرهنگی، استفاده از نام «شهریار» چالش‌برانگیزتر است. همان‌طور که می‌دانیم، «شهریار» تخلص استاد برجسته و ماندگار شعر و ادب ایران، مرحوم محمدحسین بهجت تبریزی است. استفاده از این نام برای یک پروژه با کاربری تجاری و توزیع کالا، نوعی بی‌احترامی ضمنی به جایگاه ادبی این نام و تخلص یکی از مشاهیر خودِ شهر تلقی می‌شود. این اقدام، نه تنها هویت فرهنگی شهر را به درستی بازتاب نمی‌دهد، بلکه ممکن است موجب ایجاد نارضایتی در میان فرهیختگان و فعالان فرهنگی منطقه شود.

ضرورت بازنگری و رویکرد کارشناسی

با توجه به اینکه پروژه مذکور هنوز در مرحله احداث بوده و به بهره‌برداری کامل نرسیده است، فرصت کافی برای اصلاح این تصمیم وجود دارد.

پیشنهاد می‌شود مسئولان مربوطه در شهرداری و شورای شهرتبریز، پیش از نهایی کردن نام‌گذاری پروژه‌های کلان، از رویکردهای زیر استفاده کنند:

• بررسی تخصصی سنخیت: نام‌های پیشنهادی باید از نظر معنایی با کارکرد پروژه (تجاری، صنعتی، تفریحی و …) همخوانی داشته باشند.
• مشورت با کارشناسان هویت شهری: نام‌گذاری باید از فیلتر کارشناسان فرهنگ، تاریخ و جامعه‌شناسان عبور کند تا از بروز خطاهای فرهنگی جلوگیری شود.
• مشارکت عمومی: در پروژه‌هایی که نقش مهمی در اقتصاد شهر دارند، شنیدن نظرات شهروندان می‌تواند به انتخاب نامی منجر شود که هم مورد تایید مردم باشد و هم هویت شهر را به درستی نمایندگی کند.

در نهایت، پروژه میدان جدید میوه و تره‌بار تبریز، فرصتی است برای نمایش توانمندی‌های مدیریتی و ساختاری شهر. اجتناب از کج‌سلیقگی در نام‌گذاری، اولین قدم برای حفظ اعتبار این پروژه و احترام به هویت فرهنگی و ادبی تبریز است.